“Mooi om deze jongvolwassenen zich razendsnel te zien ontwikkelen.”
“Toen ik jong was heb ik zeven jaar als leraar en leerlingbegeleider op een lts gewerkt. Via omzwervingen als reclasseringsambtenaar en een eigen autobedrijf ben ik toch weer teruggekeerd naar het onderwijs. Nu geef ik met veel plezier les, trainingen en supervisie. Ik vind het mooi om deze jongvolwassenen zich razendsnel te zien ontwikkelen. Daarom ben ik ook blij dat ik ze gedurende de gehele opleiding kan volgen en mijn steentje daaraan kan bijdragen.
Sinds enkele jaren heeft het projectgestuurd leren zijn intrede gedaan in het middelbaar beroepsonderwijs: een heel nuttige vorm van leren, want leerlingen moeten samenwerken en verantwoordelijkheid nemen in plaats van passief in de les te zitten. De schooluitval op onze opleiding is er drastisch door verminderd. Als leraar moet je wel erg goed kunnen improviseren: je bent permanent op zoek naar de juiste vorm om het maximale uit de leerlingen te halen.
In 2005 gaat het competentiegericht leren van start. Dan zullen we vaak werken met kantoorsimulaties. Ik verwacht dat een groot deel van mijn lessen hierin opgaat en ben erg benieuwd hoe dat zal uitpakken."

“Toen mijn leerlingen allemaal geslaagd waren, ja, toen had ik wel wat!”
“Na mijn hbo-opleiding personeelswerk werd ik office-manager en daarna marketing-assistent. Toen die laatste baan ophield, ging ik eens kijken in het onderwijs, vooral omdat mijn schoonouders dat echt wat voor mij vonden. Ik had niet gedacht dat ik het onderwijs zo leuk zou vinden.
De opleiding voor zij-instromers is vooral zinvol vanwege de didactiek. In het begin vond ik het bij wijze van spreken al een winstpunt als er geen stoelen door de ramen gingen, of propjes door de klas zoals ik vroeger zelf wel deed. De derdejaars proberen je uit, maar de vierdejaars willen er een leuk jaar van maken. In mijn lessen simuleer ik een compleet kantoor en voor de organisatie van een uitstapje hebben we een bedrijfje opgericht. Voor leerlingen is het stimulerend 'echte' opdrachten te krijgen. Ze weten dat ik een eigen bedrijf heb in secretariële dienstverlening en dat ik daar mijn opdrachten en voorbeelden uit put. Wie praktijklessen geeft, moet alle ontwikkelingen bijhouden en daarom met één been in die praktijk staan."

“Ik heb geen dag spijt van deze omslag in mijn leven, maar het eerste jaar was echt verschrikkelijk.”
“Van huis uit ben ik econometrist. Na zes jaar lesgeven aan de universiteit begon ik aan een succesvolle carrière in het bedrijfsleven, van systeemontwerper tot hoofd automatisering bij een verzekeringsmaatschappij. Ik heb er twintig jaar met plezier gewerkt, maar de vorm werd steeds belangrijker dan de inhoud. Uiteindelijk wilde ik de regisseur van mijn eigen leven blijven en iets zinvols betekenen voor de maatschappij.
Op de school van mijn zoon had ik al gemerkt hoe leuk ik het contact met kinderen van die leeftijd vind, en dat ik goed kan uitleggen. Maar het eerste jaar kon ik echt geen orde houden en werd mijn aanstelling niet verlengd. Toch heb ik doorgezet, want ik wilde dit per se. Nu werk ik al drie jaar in het onderwijs en heb ik een vaste aanstelling. Dat gekrioel door de school bij leswisseling, en dat iedereen even later weer in zijn klasje zit, dat is elke dag genieten."

“Ik sta te boek als streng, maar dat heb ik liever dan dat ze denken dat ze bij mij alles kunnen maken.”
“Ik werkte als boekhouder op de financiële administratie van een uitzendbureau, maar het bedrijfsleven was te stressvol voor mij. Ik raakte in de ziektewet en ben toen als vrijwilliger op deze school binnengekomen voor het beheer van schoolboeken. Daarop ben ik gevraagd om onderwijsassistent te worden. Ik heb nu een jaarcontract en volg de opleiding voor onderwijsassistent. Met dat diploma kan ik een vaste aanstelling krijgen. Zelf lesgeven zou ik helemaal fantastisch vinden, maar dat duurt nog een hele tijd.
Ik assisteer nu op de mbo-opleidingen van het Mondriaan College voor economie: de school waar ik zelf op heb gezeten. Ik houd toezicht op het computergebruik, begeleid de leerlingen en doe allerlei klusjes voor de docenten. Het werk is veelomvattend. Je moet er goed je kop bijhouden, maar je krijgt ook veel waardering. Wat ik het leukste vind? Het contact met al die leerlingen. ”

“Het onderling vertrouwen én de openheid in ons team - daar kun je kastelen mee bouwen!”
“Toen ik 1981 van de pabo kwam, was er geen werk te vinden in het onderwijs. Pas later ben ik erin gerold, eerst als klassenassistent, toen als invaller, daarna als leerkracht en vervolgens was ik vijf jaar waarnemend directeur. Sinds vier jaar ben ik directeur en dat bevalt me uitstekend. Het was niet verplicht de opleiding voor schoolleider te volgen, maar ik heb het gelukkig wel gedaan.
Wat ik als de kern zie van mijn taak als directeur? Het begeleiden en stimuleren van de ontwikkeling van de collega's. Dat komt overeen met de kerntaak van elke docent in het onderwijs, al gaat het daar natuurlijk om kinderen. Helaas worden we ook vaak afgeleid van die kerntaak. Het systeem is in mijn ogen te resultaatgericht. Het dwingt tot dossiervorming en dat is in strijd met wat kinderen wezenlijk boeit. Er is maar weinig ruimte voor iets anders. Desondanks kiezen gelukkig nog steeds mensen voor het onderwijs, vooral ook uit liefde voor het kind.”

"Als de leerlingen niet opletten, weet ik dat ik niet goed lesgeef."
"Als leraar zie je meteen resultaat van je werk. Ik zie blije kinderen als de les leuk is en ik zie goede cijfers als ik goed les geef en de kinderen kan stimuleren. Om resultaat te zien hoef ik geen ingewikkeld en langdurig onderzoek te doen. Verder is het werk ontzettend afwisselend. Behalve het lesgeven ga ik bijvoorbeeld naar schoolfeesten en mee op survivaltraining. En de leerlingen houden mij bij de tijd. Ik hou erg van muziek en vind het interessant om ook hun ideeën daarover te horen. Maar ook andere dingen die hen bezighouden. In spreekbeurten vraag ik de leerlingen altijd om over een hobby te vertellen. Laatst ging een jongen uitgebreid in op zeilen. Daar weet ik dan ook weer wat van. En natuurlijk leren de kinderen mij hoe ik les moet geven. Als ze niet opletten, is dat voor mij een signaal dat ik het niet goed doe."

“Ik weet het zeker: dit is het helemaal voor mi.j”
“ In de examenklas van de havo had ik een leraar Aardrijkskunde die heel enthousiast over zijn vak kon vertellen. Toen wist ik dat ik dat ook wilde studeren.
Het vak trekt me dus al van jongs af aan. Aardrijkskunde bestaat eigenlijk uit twee kanten: de sociale en het fysische. De ene keer heb je het daardoor bijvoorbeeld over de bevolking van een land. Een andere keer praat je over processen. Beide aspecten spreken me heel erg aan. Momenteel zit ik in mijn laatste jaar. Ik loop stage op een school voor mavo, havo en vwo. Het lesgeven gaat goed en ik voel me er heel goed in thuis. Ik weet zeker: dit is het helemaal voor mij.”

Margriet Troost,

Petra Verbakel,

“Je moet stevig in je schoenen staan.”
“Na mijn Pabo-diploma ben ik kleuterjuf geworden. Het werken met de kinderen beviel goed, maar de sfeer op school was ronduit slecht. Zo wilde ik niet verder. Ik ben daarom na een jaar gestopt en heb een tijd thuis gezeten. Maar het onderwijs is wel m’n vak, daar ben ik voor opgeleid. Ik wilde het daarom nog een keer proberen. Ik ben toen bij het Career Center Onderwijs terechtgekomen. Zij bemiddelen in banen. Zodoende heb ik een herintrederscursus gevolgd voor het speciaal onderwijs.
Ik ben nu leerkracht van de onderbouwgroep op een school voor kinderen met een leerachterstand. Ik heb het daar heel goed naar m’n zin! Het is af en toe zwaar, je moet wel stevig in je schoenen staan.”

“Werken in het onderwijs betekent variatie, je bent altijd met van alles bezig.”
“ Mijn interesse voor het onderwijs is in de vijfde klas van de lagere school begonnen. Ik had een jonge leerkracht die heel enthousiast les kon geven. Inmiddels ben ik zelf alweer bijna vijfentwintig jaar leerkracht. De laatste tien jaar geef ik les aan groep 8. Dat was een bewuste keuze. Ik heb ook wel voor andere klassen gestaan, maar in deze groep kom ik als leraar het beste uit de verf. Er zijn trouwens weinig mannelijke leraren. Ik zou het echt toejuichen als meer mannen in het onderwijs zouden gaan. Werken in het onderwijs is absoluut niet saai. Het betekent variatie en je bent altijd bezig met van alles en nog wat.”

“Je ziet de kinderen groeien.”
“Ooit heb ik één jaar de opleiding voor leraar gevolgd. Maar ik was nog niet toe aan het onderwijs en ben gestopt. Daarna heb ik van alles gedaan. Toch bleef ik het onderwijs interessant vinden. Zeker toen mijn eigen kinderen naar school gingen.
In 2001 begon ik met de opleiding en ging ik als zij-instromer aan de slag. Sindsdien ben ik leraar in de groepen 1 en 2. Om meer ervaring op te doen heb ik ook wel in groep 4 lesgegeven. Maar jonge kinderen spreken mij het meest aan. Het is hard werken, maar ook erg bevredigend. Kinderen spelen en leren tegelijk. Je ziet ze groeien. Daar kan ik echt van genieten.”

Yvonne Ligtvoet
lerares in groep 4

”Werken met kinderen geeft veel voldoening. Wat je geeft krijg je direct terug.”
“Na enkele jaren als content-manager voor websites te hebben gewerkt, werd ik ziek. Toen kwam ook het besef dat de hele dag achter een computer niets voor mij is. Mijn schoonmoeder kwam met de gouden tip: ‘Waarom ga je niet iets met kinderen doen?’ Geen onbekend terrein voor mij. Ik deed ooit al eens vrijwilligerswerk met jongeren in Afrika.
Nu volg ik het tweede jaar van het Pabo-traject. Ik ga één dag en één avond in de week naar school. De overige dagen ben ik juf van groep vier. De combinatie werken en leren kost veel tijd. Maar ik vind het echt fantastisch! Kinderen zijn zo ongeremd. Werken met hen geeft me heel veel voldoening. Wat je geeft krijg je direct terug.”

“Het werken met ontwikkelingsplannen heb ik direct op school toegepast.”
“We zijn bezig met een ingrijpend reorganisatieproces. In totaal zijn er elf schoollocaties bij betrokken. Ik ben voor drie scholen verantwoordelijk. Op een gegeven moment had ik allerlei vragen: hoe ziet het onderwijsveld van de toekomst eruit? Hoe betrek ik alle medewerkers bij het fusieproces? Ik wilde goed beslagen ten ijs komen en heb daarom een eenjarige opleiding gevolgd op het gebied van strategisch management van onderwijs en educatie. Ik werkte zeven jaar als hoofd personeelszaken bij een regionaal opleidingencentrum, dus de materie is mij bekend. Toch is het goed om de zaag scherp te houden. In de opleiding werd onder meer duidelijk waarom goed personeelsbeleid belangrijk is en waarom je oog moet hebben voor loopbaancompetenties. Het werken met (persoonlijke)ontwikkelingsplannen heb ik direct op school toegepast.”

“Het is essentieel om in de gaten te houden of er voldoende draagvlak voor je beslissingen is.”
“Het college van bestuur is er voor de grote lijnen en is tegelijkertijd overal verantwoordelijk voor. Je moet de verleiding weerstaan om je met het uitvoerende werk te bemoeien, of om mensen heel stringent te controleren. Het is de kunst ervoor te zorgen dat alles je ter ore komt en dat je kunt ingrijpen als dat nodig is. Je eerste zorg is dat de managementlaag onder het college van bestuur zich onderdeel voelt van het gehele roc en zich niet alleen opstelt als directie van die ene school. Tegelijk moet er in de hele organisatie vertrouwen zijn in het management. Ik heb geleerd dat het essentieel is om in de gaten te houden of er voldoende draagvlak voor je beslissingen is.”

“Het belangrijkste blijft toch dat je van kinderen houdt.”
“ Ik heb steeds verschillende functies gehad, in het onderwijs maar ook in de financiële dienstverlening. Nu werk ik alweer drie jaar in het primair onderwijs. Aanleiding was een brief van het ministerie, waarin mensen werden gezocht. Daar heb ik om verschillende redenen op gereageerd. Ik had al ervaring, ik heb thuis jonge kinderen in de basisschoolleeftijd en mijn vrouw werkt ook in het primair onderwijs.
Ook vond ik dat er veel te professionaliseren valt. Voor die uitdaging sta ik nu: hoe kun je met beperkte middelen toch goed primair onderwijs aanbieden? Maar het belangrijkste is en blijft dat je van kinderen houdt. Anders kun je beter niet in het onderwijs gaan.”

“Kinderen zijn puur en staan open voor dingen. Dat maakt het onderwijs zo leuk.”
“ Door mijn vier kinderen ben ik betrokken geraakt bij het basisonderwijs. Ik hielp vaak mee als vrijwilliger, ging bijvoorbeeld mee op schoolkamp. Op een gegeven moment heb ik een open sollicitatiebrief naar een school in Almere gestuurd. En werd ik aangenomen als onderwijsassistent! Dat ik nu in het onderwijs werk is niet geheel zonder achtergrond. Ik heb een praktijk voor paranormale therapie en daarin werk ik ook met kinderen. Ze zijn puur en staan open voor allerlei dingen. Dat maakt samenwerken met hen zo leuk.”

“Absoluut tevreden met mijn overstap naar het onderwijs.”
“Ik heb altijd als musicus gewerkt, net als mijn partner. Maar toen ik een kind kreeg, was dat niet meer zo praktisch. Daarom heb ik me als onderwijsassistent aangemeld. Ik wilde daarbij zo veel mogelijk werkervaring opdoen in verschillende groepen. Nu ben ik werkzaam in de bovenbouw, bij de groepen 6 en 7. Ik geef extra hulp, bijvoorbeeld aan leerlingen die moeite hebben met spelling.
Zo af en toe geef ik ook muziekles. Kan ik m’n oude beroep weer een beetje uitoefenen! Ik heb het goed naar mijn zin. Ik ben absoluut tevreden dat ik deze stap genomen heb.”